'Rijkbloeiende’ drakenboom Onofficiële naam

Uitbundige draak

Ooit stond deze plant op de Mascarenen, een eilandengroep ten oosten van Madagaskar waartoe onder andere Mauritius en Réunion behoren. De plant is tegenwoordig nauwelijks in het wild te vinden. Ook in botanische tuinen is het een zeldzaamheid, die zich maar heel af toe voort weet te planten. De plant lijkt op een boom en bloeit met uitbundige pluimen. De trossen met duizenden witte tot gele bloemen hangen door het gewicht van de kroon naar beneden af. De kroon bestaat uit kransen van dikke, groen tot rode bladeren. De kransen staan gegroepeerd in ‘zwevende’ rozetten bovenop een kale stam.

Het is een verwant van de Dracaena draco, de drakenbloedboom van de Canarische eilanden, bekend om zijn rode sap dat wel als drakenbloed werd versleten.

Op Mauritius en Mahé

Het geslacht Dracaena telt meer dan 100 leden, waaronder Dracaena draco, de bekende drakenbloedboom van de Canarische eilanden. Bij Dracaena floribunda is de lange hangende en vertakte bloeiwijze opmerkelijk. Deze is meer dan een meter lang en bestaat uit 15 tot 20 cilindrische trossen. De soortsnaam floribunda (overvloedig) verwijst naar de rijkelijke bloeiwijze met sterk geurende witte bloemen. Dracaena floribunda kan tot een kleine boom uitgroeien. Het is volgens Kew gardens: “een van de grootste en meest opvallende van alle bekende Dracaena’s".

Ecologie en leefgebied

De meeste soorten van het geslacht Dracaena komen voor op het vaste land van Afrika en de eilanden ten oosten daarvan in de Indische oceaan. Rijkbloeiende dracaena is gevonden op Mauritius, een eiland circa 1800 km ten oosten van het Afrikaanse continent dat samen met de eilanden Rodrigues en Réunion de Mascarenen vormt. Tevens is er een vindplaats van Dracaena floribunda bekend op Mahé, één van de 115 eilanden die behoren tot de Seychellen, eveneens in de Indische Oceaan. Op Mauritius en Mahé groeit de kleine boom boven de 300 m in vochtig, tropisch bos.

Bedreiging

Rijkbloeiende dracaena komt alleen nog voor in ‘relict forest’ op Mauritius en Mahé. Het lijkt alsof de soort boven de 300 m voorkomt, maar het kan ook zijn dat er alleen op die hoogte nog bos over is. Het is onbekend hoeveel planten er nog zijn in het wild, maar op beide eilanden is er niet veel bos meer. Het resterend aantal exemplaren zal beperkt zijn. Hoewel er enkele nationale parken zijn is het maar de vraag of dat genoeg is om de soort in stand te houden. Verdwijnen van bos lijkt nog steeds actueel als bedreiging. In collecties van botanische tuinen is deze soort nauwelijks aanwezig.