Brewer treurspar of Siskiyouspar

Kan tegen kou niet tegen vuur

Deze dennensoort, die alleen voorkomt in de Klamath en Siskiyou Mountains van zuidwestelijk Oregon en noordwestelijk Californië, werd pas in 1897 ontdekt door de Amerikaanse botanicus William Henry Brewer. Hij wordt tot 40 m hoog, met schuin afhangende takken waaraan vele twijgen loodrecht naar beneden groeien; aan oude bomen kunnen ze ruim 2 m lang worden.

Hij groeit tussen 1000 en 2300 m, vooral op steile noordhellingen en kammen met in de winter flinke sneeuwval, in de lente veel dooiwater en in de zomer droogte.  Er is nog een ruime handvol natuurlijke locaties van Brewers treurspar bekend. De soort is gevoelig voor vuur door de dunne bast en de lange, hangende twijgen.

Vooral op steile noordhellingen

De zeer opvallende Picea breweriana werd in 1897 ontdekt door de Amerikaanse botanicus William Henry Brewer en heeft een klein verspreidingsgebied. Hij wordt tot 40 m hoog, met schuin afhangende takken waaraan vele twijgen loodrecht naar beneden groeien; aan oude bomen kunnen ze ruim 2 m lang worden. De Brewers treurspar groeit traag, 20-30 cm per jaar. Populair in tuinen en parken door de elegante, ‘treurende’ verschijning. De hoogte van gekweekte exemplaren bedraagt zelden meer dan 15 m. Het hout is van lage kwaliteit en niet bijzonder gewild.

Ecologie en leefgebied

Picea breweriana is endemisch in de Klamath en Siskiyou Mountains van zuidwestelijk Oregon en noordwestelijk Californië, niet ver van de Stille Oceaan. Hij groeit tussen 1000 en 2300 m, vooral op steile noordhellingen en kammen met in de winter flinke sneeuwval, in de lente veel dooiwater en in de zomer droogte. Onder deze ruwe omstandigheden maken sneller groeiende concurrenten als de Douglasspar weinig kans. De soort gedijt in de schaduw en kan zich zelfs onder een vrijwel gesloten bladerdek succesvol vestigen. Zaailingen zijn niet bestand tegen felle zon en groeien vrij langzaam. Door het ondiepe wortelsysteem is Brewers treurspar gevoelig voor windval.

Bedreiging

Er is nog een ruime handvol natuurlijke locaties van Brewers treurspar bekend, en die staan onder druk. De soort is gevoelig voor vuur door de dunne bast en de lange, hangende twijgen. Bosbranden zijn een voortdurende bedreiging, vooral door toenemende droogte als gevolg van klimaatverandering. Aan de andere kant bieden bosbranden ook de beste kans op regeneratie op de natuurlijke groeiplaatsen, door het opkomen van zaailingen te ‘begeleiden’. Zaailingen leggen het in de competitie namelijk vaak af tegen sneller groeiende coniferen.