Zoete appel

Zoete appel

De herkomst van deze zoete appel is niet precies bekend, maar algemeen wordt aangenomen dat dit een oud Hollandse ras is, zeer geschikt voor de teelt op natte veengronden.

Deze appel groeit gezond en de vruchten zijn weinig gevoelig voor aantastingen. In ieder geval vinden we deze appel al terug in de Pomologia van Hermanus Knoop uit 1758. Vanwege de goede bewaarbaarheid en gebruik als kook- of stoofappel was deze appel een zeer geschikte aanvulling als winterkost, in een periode dat er weinig variatie van groente was.

Ouderen herinneren misschien de partjes zoete appels in de winter, gedroogd boven de bakkersoven, als gezond tussendoortje voor de kinderen. Men moet zich ook realiseren dat de appel vroeger meer gebruik werd om te koken of te bakken dan als handappel. De kwaliteit van het fruit van hoogstambomen was niet altijd goed en bewaarbaar waren veel appelrassen ook al niet. Vandaar ook, dat veel zure appels gebruikt werden voor appelstroop of cider. 

In Aalsmeer was een gerecht met Stiense bonen, Zoete Veentjes appels (deze appel blijft heel bij het koken) en doorregen spek in de wintermaanden erg populair, vooral als er zwaar werk verricht moest worden.