Vingerhoedskruid
Digitalis purpurea
Weegbreefamilie (Plantaginaceae)
Thans niet bedreigd
Een oude bekende
Vingerhoedskruid is een West-Europese tweejarige of meerjarige plant. De trossen met bloemen boven aan de stengel zijn opvallend roodpaars gekleurd en hebben op de onderlip een honingmerk bestaande uit donkerrode vlekken. De planten hebben verspreid staande bladeren en zijn op de buitenkant van de bloemkroon na, geheel bezet met kleine, witte haren. De tweezijdig symmetrische, vingerhoedvormige bloemen worden bezocht door hommels.
De wetenschappelijke naam, zowel als de Nederlandse naam verwijst naar de vorm van de bloemen. Purper is een kleur waaronder alle tinten tussen bleekroze en donker blauwrood kunnen vallen.
Digitalis is een klassiek voorbeeld van een medicijn dat afgeleid is van een plant die eerst in de volksgeneeskunde werd gebruikt bij hartproblemen. Het gebruik van een extract van Digitalis purpurea voor de behandeling van hartproblemen werd voor het eerst beschreven door William Withering (1741-1799). In de hedendaagse geneeskunde wordt nog altijd, weliswaar in een zuiverder vorm, Digitalis gebruikt om hartritmestoornissen te behandelen.
Thema's
in de homeopathie dient de plant als geneesmiddel bij (ouderdoms)hartzwakte. Maar pas op, want overdosis geeft misselijkheid, braken, diarree en hartritmestoornissen. In de reguliere geneeskunde worden bepaalde geïsoleerde glycosiden industrieel geproduceerd en gebruikt ter verbetering van urineafvoer.
de Duitse botanicus Leonhart Fuchs benoemde deze plant al in 1542, ‘digitus’ of ‘digitale’ uit het Latijn wat vinger of vingerhoed betekent.
bevat glycosiden die de hartwerking beïnvloeden en is daardoor dodelijk giftig.