Witte klaverzuring
Oxalis acetosella
Klaverzuringfamilie (Oxalidaceae)
Thans niet bedreigd
Klaverzuring als keukenkruid
Witte klaverzuring heeft tere bloemen op steeltjes die uitsteken boven op klaver lijkende blaadjes. In het voorjaar, eind maart tot mei, vind je ze in een schaduwrijk eiken- of beukenbos. De alleenstaande bloempjes zijn wit en hebben prachtige paarse tot blauwe aders en een geel vlekje aan de voet van elk kroonblaadje.
Een ietwat vochtige, humusrijke ondergrond is ideaal voor de wortelstokken van de witte klaverzuring. Door de roze schubben op de wortelstok kan de plant ook tegen droge periodes, maar volle zon wordt niet verdragen. De wintergroene bladeren zijn drietallig en kunnen strak naar beneden staan. Ook de deelblaadjes zijn meestal over de nerf samengevouwen. Deze slaapstand nemen ze aan wanneer het donker of bewolkt is, maar ook bij regen of droogte. In de lente zijn de blaadjes lichtgroen, gaandeweg het jaar worden ze donkergroen.
Witte klaverzuring komt voor in de gematigde delen van Europa en Azië. In Nederland is de soort vooral op de hogere delen in het oosten vrij algemeen.
De naam ‘oxalis’ duidt op het oxaalzuur dat de bladen bevatten en ‘acetosella’ betekent naar azijn smakend. De naam geeft dan ook precies de karakteristieken aan van de eetbare blaadjes. De verwijzing naar klaver in de Nederlandse benaming is uitsluitend gebaseerd op de gelijkenis van de bladvorm, in feite zijn ze niet verwant.
Thema's
De blaadjes van de witte klaverzuring smaken fris zurig. Ook de stengeltjes en bloemen zijn eetbaar en bovendien uiterst decoratief in salades. In soepen als borsjt geven de blaadjes een lekker zuurtje. Bij het ‘oogsten’ moeten niet te veel planten in een keer geplukt worden, omdat ze graag in groepen bij elkaar staan.
Tegenwoordig staat klaverzuring als keukenkruid steeds meer in de belangstelling. Daarvoor worden meerdere klaverzuringsoorten aangeboden die ook wel geluksklavers worden genoemd, omdat ze net als de gelukstreffer bij echte klavers vier blaadjes hebben. Meestal gaat het om soorten met knollen die in ons klimaat in principe niet winterhard zijn.
Te veel oxaalzuur kan beter vermeden worden, aangezien het zich bindt met metaalionen zoals calcium, waarmee het oxalaten vormt die de keel en de nieren kunnen irriteren. Nierstenen bestaan soms vooral uit oxalaten. Het gehalte in klaverzuring is echter vergelijkbaar met die in groentes en kruiden als spinazie, rabarber, peterselie en bieslook. Geniet, maar eet met mate.
Details
| Omschrijving: | Bodembedekker, kruidachtige plant, tot 10 cm. |
|---|---|
| Verspreiding: | Gematigde streken in europa en azië. |
| Leefgebied: | Vochtige beschaduwde plekken in bossen en aan waterkanten. |
| Jaarcyclus: | Wintergroene vaste plant, bloeit meermalig |
| Winterhardheid: | Kouder dan -20 °c |
| Bloeiperiode: | April - mei |
| Bloemkleur: | Wit, roze |
| Vruchtkleur: | Niet van toepassing |
| Op z'n mooist: | April - mei |